بی سرزمين تر از باد

هنگامی كه آوازه ی كوچت
بی محابا در دل شب می پيچد
سكوت…….
داغی است بر زبان سايه ها
باز هم يادت …..
شرری می شود بر قامت باران های اشک
اين جا ميان غم آباد تنهايی
به اميد احيای خاطره ای متروك
روزها گريبان گير آفتابم
و شب ها
دست به دامن مهتاب
نمی گويم فراموشم نكن هرگز
ولي گاهی به ياد آور
رفيقی را كه ميدانم نخواهی رفت از يادش....

نوشته شده توسط میترا در 86/12/07 ساعت 13:15 موضوع | لینک ثابت

به کدام مذهب هستیم به کدام ملت هستیم

که کشند عاشقی را که تو عاشقم چرائی

            به غمار خانه رفتم همه پاکباز دیدم

چو به سومعه رسیدم همه زاهد ریاحی

                در دیر می زدم من که یکی ز در درامد

                                  که درا درا عراقی که تو هم از آن مائی